چندروزی پیش روزنامه کارگزاران وخبرگزاری ایلنا رامطالعه می کردم که امارهای جالب توجه ودر عین حال متناقض در مورد بیکاری به شرح زیر مشاهده کردم:وزیر کار اعلام کرده نرخ بیکاری از 6/9 درصد در بهار به 2/10 درصد در تابستان رسیده است.مجله اروپایی اکونومیست نیز از افزایش نرخ بیکاری در ایران به 5/12 %خبر داده است. معاون مرکز امار ایران هم گفته است نرخ بیکاری در بین فارغ التحصیلان دانشگاهی 6/15%است ودر سال 90 یک میلیون فارغ التحصیل خواهیم داشت که رشد وتقاضای کار این افراد قابل توجه است.اما همزمان مدیر کل اشتغال اتباع خارجی وزارت کار گفته است:نرخ بیکاری 9و10% نیست بلکه24 %است .محجوب دبیر خانه کارگر ونماینده مجلس هم گفته که نرخ بیکاری تنها روی کاغذ تک رقمی است ونرخ واقعی بیکاری 16%است .در همین حال شماری از دانشگاهیان نرخ بیکاری را بین 20 تا25%اعلام می کنند.

امارهای فوق چند نکته را نشان می دهد:1-موج دوم بیکاری فارغ التحصیلان در راه است 2-فضای عمومی فعالیت های اقتصادی یا فضای کسب وکاردر شرایط فعلی نیز زمینه مساعدی برای سرمایه گذاری وایجاد فرصت های اشتغال پایداروافزایش تولیدایجاد نمی کند. 3-بیکاری علاوه بر نبود امکان دسترسی به رفاه وموقعیت مناسب زندگی واجتماعی موجب معضلات ومشکلات اجتماعی وفردی می شود.داشتن شغل مناسب وایده ال یکی از مهمترین حقوق افراد است ومقابله با بیکاری نیازمندبرنامه ریزیهای راهبردی وبهبود فضای کسب وکار در مناسبات داخلی وخارجی است.